Volksvertegenwoordigster

Hoe ik volksvertegenwoordiger geworden ben is nog een heel verhaal. Dat red ik niet in 1 blog, dus schrijf ik een serie. Je moet je tenslotte blijven ontwikkelen, en daarvoor is het schrijven van een serie weer een mooie stap. Ik voeg dit dan toe onder de categorie mijn Bijbaan, dan weet je het weer altijd te vinden.

Ik hou enorm van honing en daar is de fascinatie voor bijen dan weer een logisch gevolg van.  Hoe is het mogelijk dat zo’n klein beestje van zoiets kleins en gek spul als stuifmeel zo’n heerlijk product maken kan. Zich van stuifmeel een huis bouwt, kraamkamers maakt voor hun broed en met minstens 40.000 bijen op het hoogtepunt van de korf leeft zonder ruzie. Daar kunnen we als mensen nog wat van leren dacht ik zo. Het is voor ons als mensen overigens nog steeds niet mogelijk honing na te maken. Hoe wonderbaarlijk is dat!

Nu heb ik natuurlijk mijn hele leven in de stad gewoond en vond dat ik daar geen ruimte had voor bijen. Dus was mijn vreugde groot toen wij naar Den Ham verhuisden en daar alle ruimte kregen. Nu ben ik altijd van samen gezellig en kon een kennis vinden die samen met mij de bijencursus wilde doen. Vind ik altijd handig dan kun je samen met en van elkaar leren. Zo gezegd en gedaan.

Ik geef het toe ik ben soms een beetje naïef. Ik had bedacht dat ik eerst theorie zou doen en dan zou besluiten of ik bijen ging nemen. Mijn schrik was dan ook groot toen ik op de eerste cursusavond hoorde dat ik binnen 1 maand de trotse eigenaresse zou worden van een heus bijenvolk. De cursus bestond namelijk uit theorie en eigenlijk heel logischerwijze praktijk. Het theoretische gedeelte zou zelfs worden afgesloten met een heus schriftelijk examen. De praktijkafsluiting zou bestaan uit het feit dat je bijenvolk aan het einde van de winter zonder ziekte zou hebben overleefd. En gek genoeg voelde dat ineens als een hele verantwoording.

Op de eerste avond werd mij al direct duidelijk dat ik niet genoeg geld opzij had gelegd voor deze nieuwe hobby. Maar ik werd wel gegrepen door het enthousiasme van de docenten dus had er geen spijt van dat ik me had opgegeven. Ik kreeg de studieboeken uitgereikt, de planning van de lesavonden en praktijkochtenden werd uitgedeeld en we moesten groepen maken die met elkaar de zaterdagochtenden van de praktijk zouden doorbrengen. Zo gezegd zo gedaan.

Het boodschappenlijstje van alles wat je nodig had op de praktijkochtenden werd opgelezen: bijenkap al dan niet met jack, beitel, handveger, roker, tabak, goed passende handschoenen. Verschrikt keek ik mijn kennis aan, wist zij waar we dit allemaal kopen konden? Ze knikte geruststellend, geen zorg het kwam wel goed. Gelukkig woonde zij haar hele leven al hier en wist precies waar we moesten zijn. Al met al gaf het me het gevoel dat ik nog een hoop te leren had, over de omgeving en over de bijen. O ja, als er geen bijenkast voorradig was binnen nu een maand, moest deze natuurlijk wel worden aangeschaft. De avond werd afgesloten met de opdracht de benodigde zaken aan te schaffen en een aantal hoofdstukken uit het boek te bestuderen.

Volgende week de eerste theorieavond. Ik kan niet wachten.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s