Volksvertegenwoordigster

Hoe ik volksvertegenwoordiger geworden ben is nog een heel verhaal. Dat red ik niet in 1 blog, dus schrijf ik een serie. Je moet je tenslotte blijven ontwikkelen, en daarvoor is het schrijven van een serie weer een mooie stap. Ik voeg dit dan toe onder de categorie mijn Bijbaan, dan weet je het weer altijd te vinden.

Ik hou enorm van honing en daar is de fascinatie voor bijen dan weer een logisch gevolg van.  Hoe is het mogelijk dat zo’n klein beestje van zoiets kleins en gek spul als stuifmeel zo’n heerlijk product maken kan. Zich van stuifmeel een huis bouwt, kraamkamers maakt voor hun broed en met minstens 40.000 bijen op het hoogtepunt van de korf leeft zonder ruzie. Daar kunnen we als mensen nog wat van leren dacht ik zo. Het is voor ons als mensen overigens nog steeds niet mogelijk honing na te maken. Hoe wonderbaarlijk is dat!

Nu heb ik natuurlijk mijn hele leven in de stad gewoond en vond dat ik daar geen ruimte had voor bijen. Dus was mijn vreugde groot toen wij naar Den Ham verhuisden en daar alle ruimte kregen. Nu ben ik altijd van samen gezellig en kon een kennis vinden die samen met mij de bijencursus wilde doen. Vind ik altijd handig dan kun je samen met en van elkaar leren. Zo gezegd en gedaan.

Ik geef het toe ik ben soms een beetje naïef. Ik had bedacht dat ik eerst theorie zou doen en dan zou besluiten of ik bijen ging nemen. Mijn schrik was dan ook groot toen ik op de eerste cursusavond hoorde dat ik binnen 1 maand de trotse eigenaresse zou worden van een heus bijenvolk. De cursus bestond namelijk uit theorie en eigenlijk heel logischerwijze praktijk. Het theoretische gedeelte zou zelfs worden afgesloten met een heus schriftelijk examen. De praktijkafsluiting zou bestaan uit het feit dat je bijenvolk aan het einde van de winter zonder ziekte zou hebben overleefd. En gek genoeg voelde dat ineens als een hele verantwoording.

Op de eerste avond werd mij al direct duidelijk dat ik niet genoeg geld opzij had gelegd voor deze nieuwe hobby. Maar ik werd wel gegrepen door het enthousiasme van de docenten dus had er geen spijt van dat ik me had opgegeven. Ik kreeg de studieboeken uitgereikt, de planning van de lesavonden en praktijkochtenden werd uitgedeeld en we moesten groepen maken die met elkaar de zaterdagochtenden van de praktijk zouden doorbrengen. Zo gezegd zo gedaan.

Het boodschappenlijstje van alles wat je nodig had op de praktijkochtenden werd opgelezen: bijenkap al dan niet met jack, beitel, handveger, roker, tabak, goed passende handschoenen. Verschrikt keek ik mijn kennis aan, wist zij waar we dit allemaal kopen konden? Ze knikte geruststellend, geen zorg het kwam wel goed. Gelukkig woonde zij haar hele leven al hier en wist precies waar we moesten zijn. Al met al gaf het me het gevoel dat ik nog een hoop te leren had, over de omgeving en over de bijen. O ja, als er geen bijenkast voorradig was binnen nu een maand, moest deze natuurlijk wel worden aangeschaft. De avond werd afgesloten met de opdracht de benodigde zaken aan te schaffen en een aantal hoofdstukken uit het boek te bestuderen.

Volgende week de eerste theorieavond. Ik kan niet wachten.

 

 

Advertenties

Heimwee

Nee, nee, begrijp me niet verkeerd. Ik wil echt niet terug naar het Westen. Maar heel, heel soms heb ik stiekem een beetje heimwee.

“You don’t know what you’ve got until its gone” is voor mij van toepassing. Wat wil het geval. Woensdag is onze vrije dag. Tenminste dat nemen we ons altijd voor en proberen dus zo min mogelijk te plannen wat moet op die dag, maar zo veel mogelijk wat leuk is. En soms hebben wij dan stiekem, geen zin om te koken. Dat overkomt de beste kok, dus zelfs ons wel eens. Dat was in het Westen niet zo’n probleem. Er was altijd wel iets van onze gading op loop of fietsafstand te vinden van de een of andere internationale keuken. En ik had zin in roti.

Roti_Masala_Trafasie

Ken u roti? Een Surinaams Hindoestaanse specialiteit. Een pannenkoek gemaakt van en met kikkererwten, of aardappel,

waarop bijvoorbeeld pittige kip in saus, kousenband ( een soort sperzieboon) en in Garam Masala gekookte aardappelen worden gelegd. De vulling voor de pannenkoek kan echter van alles zijn. De Surinamers of hindoestanen eten deze lekkernij bij voorkeur en vanuit traditie met hun handen. De pannenkoek wordt dan gebruikt als bestek. In elk hapje pannenkoek wordt iets van de ingrediënten genomen en met een beetje van de saus opgegeten. Het is een luxe gerecht en wordt veelal geserveerd met feestelijkheden. We hebben Surinaamse  vrienden die dit voor ons maakten en ons hebben geleerd hoe wij een heerlijke roti kunnen maken. Daarnaast werden wij  in hun geheim ingewijd, in welk afhaalrestaurant wij dit in Zoetermeer het beste konden halen. En ik ben er dol op.

Tja en toen werd het lastig. We zijn al best aardig ingeburgerd hier in het Hamse en weten dus enigszins wat er in de buurt af te halen is aan eten. En daar zit geen roti tussen. We hebben het internet eens op nageslagen en kwamen er achter dat we dan al gauw zo’n 20 km moesten rijden. Dat is me dan te gek. Helaas hadden we niet alle ingrediënten in huis om zelf roti te maken. Het is een gerecht dat de volgende dag het beste smaakt en het maken van de pannenkoeken is behoorlijk intensief. Dus dat ging niet door.

En toen kreeg ik heimwee. Heimwee naar een internationaal afhaalrestaurant dichtbij, een keur aan verschillende keukens, zo maar een reis maken naar smaken van India, Japan, Mexico, Hongarije of Spanje. Heimwee naar het kunnen binnen lopen van toko, een turkse winkel, de Haagsche markt en gewoon uit alle landen even iets kunnen halen om een heerlijke maaltijd mee te koken. Maar ineens was daar op het internet een advertentie van een toko in Wierden. Zou het dan echt?

We zijn in de auto gestapt en gaan kijken. En ja daar was het pareltje in Twente. Een heuse kleine toko, met alle ingrediënten die ons zo vertrouwd zijn. De buitenlandse geuren kwamen ons tegemoet bij het openen van de winkeldeur. Met tempeh, kousenband, sereh en laos zo maar vers te krijgen. Met een vriendelijke winkelier die aanbiedt dat als we iets missen hij er voor zorgt dat we het krijgen, als we het maar op tijd zeggen. En dus slaan we in, heerlijk!  De heimwee verdwijnt en maakt plaats voor weer een stukje verankering in Twente. Dat we zouden blijven hier was ons al wel duidelijk en met het hebben van een toko in de buurt voelen we ons hier weer een stukje meer thuis.

De roti is het die dag niet meer geworden, we hebben heerlijk indische gekookt en alle spulletjes voor een heerlijke roti meegenomen. Binnenkort sieren zowel roti als indisch eten ons dagmenu op. Reserveer gerust als je lekker mee wilt genieten.

Schermafbeelding 2017-03-08 om 17.10.25

Een bourgondische groet van Ron en Martina

 

Het is er echt weer voor!

Druilerig, winderig en een beetje waterkoud. Het heeft vandaag het grootste gedeelte van de dag geregend. Het recept was al een beetje naar de achtergrond verdwenen, maar goede dingen moet je in ere herstellen en daarom zetten wij het weer op onze kaart. Het Zeven Zaligheden Captain’s Dinner. In de tijd dat Ron bij een cateringbedrijf werkte maakte hij dit regelmatig. Bonen zijn niet alleen leverancier van vezels, antioxidanten, eiwitten, vitaminen en mineralen, maar daarnaast vinden wij ze vooral gewoon erg lekker.

Het Captain’s dinner stamt uit de tijd van de Engelse handelscompagnieën en de Nederlandse VOC (Verenigde Oost-Indische Compagnie). Zeelieden waren langdurig op reis en in de vochtige scheepsruimen zou voedsel snel beschimmelen en bederven.

De gewone bemanning leefde voornamelijk op de rantsoenen van scheepsbeschuit (harde droge koeken), peulvruchten en spekvet die aan boord verstrekt werden.

De kapitein kon het zich echter veroorloven om wat luxere, maar goed houdbare, gezouten mager spek, mosterd en ingemaakt ‘tafelzuur’ mee op reis te nemen, onderdelen van een smakelijk ‘Captain’s dinner’.

Het Zeven Zaligheden Captain’ s Dinner bestaat uit bruine bonen met 7 zalige toevoegingen. Je kunt kiezen uit de vegetarische variant en de variant met mals scharrelvarkenvlees. De bruine bonen zijn heerlijk gestoofd op ons petroleumstelletje in een heerlijke groentenbouillion met daarbij:

  • gefruite uitjes, lekker knapperig
  • verse roden uitjes, zoet en licht pittig
  • ons huisgemaakt Hammerspek; niet te zout, goed gekruid en langzaam gegaard in de oven
  • ons zelf gemaakt zoetzuur van courgettes uit eigen tuin, naar oma’s recept
  • Twentse mosterd van de mosterdmolen van Knobben
  • zelf gemaakte piccalilly
  • en stroop en lekkere toevoeging bij alle hartige garnituur

Het is nog steeds jammer dat we geen geurblog’s hebben, want ik kan je verzekeren, door alle lekkere geurtjes die op het moment van schrijven van dit blog door de keuken zweven krijg je vanzelf trek. Je raadt dus vast wat wij gegeten hebben vandaag.

Een bourgondische groet van Ron en Martina