Kriebels

Ja hoor ze zijn er weer. Heel voorzichtig en nog nauwelijks waarneembaar. Maar toch heel langzaam onderweg; kampeerkriebels. Dat begon halverwege januari, we stonden op de Caravana. De mooiste vouwwagens, caravans en kampers gezien. De een nog mooier als de ander, je kunt je geld aardig kwijt op zo’n beurs. Zo’n beurs staat uiteraard stijf van de kampeerkriebels. Een heel plein waar je de mooiste plekken kunt uitzoeken om je kampeermiddel op te zetten. In binnen en buitenland.

Een weekje later de Ommer kampeerdagen. Daar hebben de hele dag een vouwwagen zien in en uitklappen. Ik denk dat ik het nu ook wel kan. Alhoewel ik toch stiekem eerst even zou proberen waar niemand me ziet. Dus de kampeerkriebel is weer een beetje gegroeid.

En dan slaat het toe. Hoera onze eerste reservering  voor de camping komt binnen via de mail. De kampeerkriebel viert ineens hoogtij. Gelukkig! Op de een of andere manier blijft het toch spannend of de campinggasten weer willen komen. We doen als het seizoen elke keer weer ons best iets aan ons terrein te verbeteren. We snoeien volop, trekken de grasmat recht, we maken plannen om nu toch echt de vuurplaats aan te leggen en hoe we dat willen gaan doen, spitten de moestuin om voor de winter en zaaien al vast wat vroege slaplantjes. En dan is het toch fijn als je de eerste boeking weer binnen hebt. We mogen weer! Het seizoen kampeerseizoen komt er echt weer aan, fijn.

Ik heb genoten van de week, het gevoel van voorjaar in de lucht. De temperatuur net zo hoog dat het je verleid om met open jas naar buiten te lopen. We ontdekken de eerste knopjes in onze tuinplanten. Ron krijgt een nieuwe struik voor zijn verjaardag met pietepeuterige nieuwe knopjes eraan. Het is nog wel winter maar de voorbode van de lente komt er weer aan.

Maar wat schetst mijn verbazing vanmorgen. Alles wit, ongeveer 2 centimeter sneeuw. Een prachtig plaatje. Ik hou van alle seizoenen in Nederland, inclusief de winter. En natuurlijk weet ik dat we nog midden in de winter zitten en deze eigenlijk nog moet beginnen. Dus met een vleugje weemoed zucht ik eens diep, geniet van het mooie uitzicht en zet de kampeerkriebels nog maar even in de koelkast. Alleen net niet helemaal dat kleine kriebeltje, daar zo onder in mijn buik, dat hou ik toch maar stiekem voor mezelf in leven. Zodat ik weet het duurt niet lang meer………….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s